ବିବେକ ଏ ପ୍ରାଣୀଜଗତ ପାଇଁ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ । ସେ’ ପ୍ରାଣୀର ପଦଯୁଗଳ ଭଳି ପ୍ରତିଟି ଘଟଣା ଓ ଦୁର୍ଘଟଣାର ମୁକସାକ୍ଷୀ । ସେ ହିଁ ତ ପ୍ରାଣୀର
ପାପ ଆଉ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବଖାତା ଧରି ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସାଜେ । ସେ ପୁଣି ପ୍ରାଣୀର ବୁଦ୍ଧିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରେ । ଏକ
ବିବେକବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀର କଣ୍ଠରେ ବିଶ୍ଵକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ଅଛି ଏକ ଯାଦୁଗରୀ କୌଶଳ । ସେ ପ୍ରାଣୀର ଭାଗ୍ୟକୁ ସଂଘ ଦ୍ଵାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ । ସଂଘୀୟ
ଶକ୍ତିରେ ସେ ବିଶ୍ଵାସ କରେ। ତା’ ଭାଷାରେ ସଂଘବଦ୍ଧ ଜୀବନର ଅନ୍ୟ ନାମ
ସିଏ । ସଂଘ ମଣିଷକୁ ବଞ୍ଚିବା ଶିଖାଏ , ହାତ ଧରି ସଫଳତାର ସିଡ଼ି ଚଢାଏ । ସଂଘକୁ ମାଧ୍ୟମ
କରି ସେ ପ୍ରାଣୀ ଭିତରେ ସୁସ୍ଥ ମାନସିକତାକୁ ସନ୍ଧାନ କରେ । ମାନସିକ
ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ । ପ୍ରାଣୀ ଭିତରେ ଥିବା ଗୁଣାବଳୀର ଦିବ୍ୟପ୍ରକାଶ ସିଏ –
ପ୍ରଚାରକ ବି ସିଏ , କାରଣ ସେ ବୁଝିଛି
ପ୍ରକଟ ବିନା ଗୁଣ ନିରର୍ଥକ ଅଟେ ; ପ୍ରଚାର ବିନା ଗୁଣ ଲୋକହିତକାରୀ
ନୁହେଁ । ଶୁଷ୍କ କାଷ୍ଠରେ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ ହେଲେ ହିଁ ସେ ଅନ୍ଧକାର
ଦୂର କରେ , ତାପ ସଞ୍ଚାର କରେ । ସୁତରାଂ ସେ (ବିବେକ) ଗୁଣାବଳୀର ପ୍ରକାଶ ଓ ପ୍ରଚାର କରି
ତା’ର ଅବମୂଲ୍ୟାୟନକୁ
ପ୍ରତିରୋଧ କରେ ।
Comments
Post a Comment