ସଂଘ ମଣିଷର ବିଚାରଧାରାକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥାଏ । ତେବେ, ଏହି ସଂଘ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଶକ୍ତିର ପ୍ରବେଶ ହେଲେ ବିଚାରଧାରା କଳୁଷିତ ହୁଏ । ସଂଘ
ଏକ ବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ । ବୃକ୍ଷ ଯେପରି ତା’ର ଫଳସମ୍ଭାରକୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ , ଠିକ୍ ସେହିପରି ସଂଘ
ମଣିଷର ସୁରକ୍ଷା କବଚ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ ।ବୃକ୍ଷର ବିନା ସାହାରାରେ ଫଳ ଉଚ୍ଚକୁ ନ ଉଠି
ପାରିବା ଭଳି ବିନା ସଂଘରେ ମଣିଷର ଉନ୍ନତି ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ବୃକ୍ଷ ଯେଭଳି ଫଳର ମାନବୃଦ୍ଧି କରିଥାଏ , ଠିକ୍ ସେହିପରି ସଂଘ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷର
ସମ୍ମାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ । ବୃକ୍ଷର ବିନା ସାହାରାରେ ଫଳ ଭୂପତିତ ହେବା ପରି ସଂଘ
ବିନା ମଣିଷ ଅସମ୍ମାନିତ ମନେ କରେ । ସେଥିପାଇଁ ବୈଦିକ ଯୁଗର ପ୍ରାରମ୍ଭରରୁ ବି ମଣିଷ ନିଜର
ଅସହାୟତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରି ସଂଘବଦ୍ଧ ଭାବରେ ବାସ କରିଥିଲା ଏବଂ ଗୋଷ୍ଠୀଗତ ଜୀବନ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର
ଉନ୍ନତି କରିଥିଲା ।
ଏଠାରେ ସ୍ମରଣଯୋଗ୍ୟ ଯେ , ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସ୍ଥିତି ସମ୍ପର୍କରେ
ସଚେତନପୂର୍ବକ କାର୍ଯ୍ୟରତ , ସେମାନଙ୍କୁ ବିଫଳତା ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରେନା
ଅଥବା ସେମାନେ ‘’ମୁଁ’’ ତ୍ଵ ର ଶିକାର ହୋଇ
ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ତ୍ୟାଗ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଧାର ହୋଇଥାଏ । ତ୍ୟାଗରୁ
ଭକ୍ତିର ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ , ଅର୍ଥାତ ତ୍ୟାଗରୁ ଭକ୍ତିର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ପରି ମଣିଷ ଅହଂକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ ହିଁ
ଅନନ୍ତସତ୍ତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରେ । ଅତଏବ ,
ତ୍ୟାଗ ଓ ଭକ୍ତିର ସିଡି ଦେଇ ମଣିଷ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଦୁନିଆରେ ସକଳ ଜୀବସତ୍ତାକୁ ଆପଣାର କରିପାରେ
। ଅନ୍ୟଥା ଏ ବିଶ୍ଵରେ ଗ୍ଳାନି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ ଏକ ବିଷମୟ ପରିସ୍ଥିତିର ସାମ୍ନା କରି ମାନବ
ସମାଜ ହନ୍ତସନ୍ତ ହୁଏ । ସେ ପରିସ୍ଥିତିରେ
ମୁକାବିଲା କରି ବିଶ୍ଵବାସୀଙ୍କୁ ନୂତନ ଦିଗ୍-ଦର୍ଶନ ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର
ଆବିର୍ଭାବ ହୋଇଥାଏ । ଦିବ୍ୟାତ୍ମାମାନଙ୍କର ସାହାରାରେ ବିଶ୍ଵରେ ମାନ ବୃଦ୍ଧି
ପାଏ । ଐଶ୍ଵରୀୟ ଜ୍ୟୋତିର ମହାପ୍ଲାବନରେ ମାନବ ସମାଜ ଉଦ୍ଭାସିତ
ହୁଏ । ଏହା କେବଳ ସଂଘ ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ ସଂଘ ବ୍ୟତିରେକେ ମାନବ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରାୟ ମନେହୁଏ ।
Comments
Post a Comment