ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ଏଠି ସ୍ମରଣ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ଯେ , ଫୁଲ ଠାରୁ ଲୁହ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସେ ସଫଳକାମୀ
ମଣିଷମାନଙ୍କର ଅଧିକ ପସନ୍ଦ ଅଟେ । ଲୋତକ
ଦୀପାଳିର ଶିଖା ଭକ୍ତର ଭାବନାକୁ ଏଭଳି ଶାଣିତ କରେ ଯେ , ଭକ୍ତଟିଏ ଐଶୀସତ୍ତା ସହ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିପାରେ । ତେବେ
ନୀରବତା ଏବଂ ଏକାକୀତ୍ଵ ଏ ଦିଗରେ ମଣିଷର ସହାୟକ ହୋଇଥାଏ । ଯୋଜନ ଯୋଜନ ଦୂରତ୍ଵରୁ
ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଧୁର ବଂଶୀର ଗୁଞ୍ଜନକୁ ଏକାନ୍ତରେ ଶୁଣି ପାରିବା ଭଳି ଏକାନ୍ତରେ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ
ମଣିଷ ତା’ ପସନ୍ଦର ବ୍ୟକ୍ତିର ଡାକ
ଶୁଣିପାରେ ଏବଂ ତା’ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରେ । ତେଣୁ
ଏଠି ବୁଝିବାର କଥା ଯେ , ଶ୍ରଦ୍ଧା ହିଁ ମଣିଷର
ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁଧ ଅଥବା ଯାନ , ଯାହାର ସହାୟତା ନେଇ ମଣିଷ ଅଗମ୍ୟକୁ
ଗମନୀୟ କରିପାରେ , କଦାକାରକୁ କମନୀୟ କରିପାରେ ...! ତେଣୁ ତ ପିତୃ
ପିତାମହ ପୁତ୍ର କନ୍ୟାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧଦାନ ପାଇଁ
ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତି । କାରଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରୁ
ହିଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଏଠାରେ ସ୍ମରଣଯୋଗ୍ୟ ଯେ , ମନ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଯାଚନା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯାଚକର ମନକୁ
ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିପାରେ । ତେଣୁ ତ ଧ୍ରୁବ ଓ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତରେ ଫେରିନଥିବା କଥା ଆଜି ବି ଶୃତିକଥା ରୂପେ ଜନମାନସକୁ ଆହ୍ଵାନ
ଦେଇଆସିଛି ।
ପବିତ୍ର ଭାବନାକୁ ଉପଲବ୍ଧି ହିଁ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ ଭ୍ରମଣର ଅନ୍ୟନାମ । ଅର୍ଥାତ ପବିତ୍ର ଭାବନା ନେଇ ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ସକଳ
ତୀର୍ଥକୁ ଏକତ୍ରିତ କରାଯାଇପାରେ । ସମୁଦ୍ରର
ଲବଣାକ୍ତ ଜଳରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଭାବନା କିଭଳି ମଧୁର ଜଳର କୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଥିଲା , ତାହା ପାଠକ ପାଠିକାମାନଙ୍କୁ ଅଛପା
ନୁହଁ । ତେବେ ସ୍ଵଗୃହ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥଟିଏ ପବିତ୍ର ଭାବନାକୁ
ପୁଞ୍ଜି କରି ସକଳ ତୀର୍ଥଗମନର ପୁଣ୍ୟାର୍ଜନ କାହିଁକି ନ କରି ପାରିବ ?
କଥାରେ ଅଛି ‘’ service
to man is service to God ‘’। ଅର୍ଥାତ ‘’ ମାନବ ସେବା ହିଁ ମାଧବ ସେବା ‘’ । ଅଭାବୀ
ମଣିଷ ହିଁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଦୂତ । ତେଣୁ ତ ତା’ରି ସେବା କରି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ
ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରିହୁଏ ....ଧନାର୍ଜନ ପାପ ନୁହେଁ ; ହେଲେ ତା’ର ସଦୁପଯୋଗ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ପୁଣ୍ୟଫଳ । ସୁତରାଂ ଜଣେ ଭକ୍ତର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସେବା ଭାବନା ହିଁ
ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଆୟୁଧସମ ତା’ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦିବ୍ୟତାର ପରିପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ
।
Comments
Post a Comment