ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ସୀମାବଦ୍ଧ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ରହି ମଣିଷ
ଅସୀମତାକୁ ଅନୁଭବ କଲା । ସେ ବୁଝି ପାରିଲା ଯେ , ସେ ହିଁ ଆନନ୍ଦର ଅଥଳ ସାଗର; ଅଥଚ କସ୍ତୁରୀ ମୃଗଟିଏସମ ସେ’ ଆନନ୍ଦର ସନ୍ଧାନ କରି ଚାଲିଛି
କାହିଁକି ? ଏ ପୃଥିବୀର ମାଟି ସ୍ପର୍ଶ କରିବାବେଳେ ସେ’ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମର ନଉକାଟିଏ ସାଥିରେ ଆଣିଥିଲା । ଆଜି ବିନା କାରଣରେ ତାହା କେଜାଣି କେଉଁ
ଦୁଃଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ଅପହୃତ । ତା’ ହେଲେ ସେ କ’ଣ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ ! ସେ’ ତା
ଦୁର୍ବଳତାର କାରଣ ଖୋଜିଲା । ବୁଝିପାରିଲା ଯେ, ତା’ ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥା ପରେ ସେ ତା’ ଧର୍ମପଥରୁ ଓହରି ଆସିଛି ଏବଂ
ଏଥିପାଇଁ ସେ ନିଜେ ହିଁ ତ ଦାୟୀ ! ଅନ୍ୟକୁ ଦାୟୀ
କରିବ କିଆଁ ? ଏବେ ତା ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵରେ କ୍ଷୁଧା-ତୃଷାର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ।
ତା’ ବାଲ୍ୟ ଚପଳାମି ଏବେ ରୁଦ୍ଧ ପ୍ରାୟ । ସେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ବି ତା’ ଗଡ଼ିଯିବା ସମୟକୁ
ଆଉ ଫେରେଇ ଆଣିବା ଅସମ୍ଭବ । ସେ’ ତେଣୁ ଏବେ କିଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିମୂଢ।
ତା’ ଭିତରେ ଏବେ
ଯୁବସୁଲଭ ଆତ୍ମବଳ ନାହିଁ । ସମୟ ପାଖରେ ସେ’ ତା ଆତ୍ମବଳକୁ
ଯେମିତି ବନ୍ଧକ ଦେଇସାରିଛି । ସୀସାସମ ଶକ୍ତ
ଯୁବସୁଲଭ ଆତ୍ମବଳ ସହ ଦ୍ଵନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସେ ଏବେ ଭୀତତ୍ରସ୍ତ । ତା’ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବାର
ଅଜଣା ଆତଙ୍କ । କିନ୍ତୁ ତା’ର ବୁଝିବା ଉଚିତ ଯେ , ସେ ଆଜି ବି ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ । ତା’ ଶପଥ
ହିମାଳୟ ଭଳି ଅଟଳ । ତା’ ଆତ୍ମବଳ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣବତ ଆଜି ବି ତା’ ଭିତରେ ବିଦ୍ୟମାନ । ତେବେ, ଅହଂରୂପୀ ଆବର୍ଜନା ମଧ୍ୟରେ ସେ’ ଆତ୍ମସତ୍ତା ହରାଇଦେଇଛି । ମନୋବଳରୂପୀ ଅଗ୍ନିର ଲେଲିହାନ ଶିଖାରେ ତା’ ଆତ୍ମବଳ ପୁନଃ ଶୋଧନ ହେବା ସମ୍ଭବ ! ସକଳ ଆବର୍ଜନାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଧରି ରଖିବାର ଅସୀମ
କ୍ଷମତା ତା’ ଭିତରେ ଯେ ଅଛି ! ତେବେ, ସେ’ ଏ ବିଷମୟ ସମୟର ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ କ୍ଷତି କ’ଣ ? ସୁତରାଂ ସେ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିଲେ
ମଣିଷ ଭାଗ୍ୟକୁ ବଦଳାଇ ପାରେ ।
Comments
Post a Comment