କେହି କି ରହିଛି ଏଠି ଚିରକାଳ ଭବେ,
ସୁକୀରତି ସିନା ଶୋଭାପାଏ ନଭେ ।
ଏ ଶରୀର କ୍ଷୟଶୀଳ କୀରତି
ଅକ୍ଷୟ,
ସୁକରମ ବଳେ ସିନା ଲଭିବା
ବିଜୟ ।
ଅମରତ୍ଵ ପାଇଁ ଯେବେ ଆଶାୟୀ
ମାନବ,
ହଳାହଳ ବିଷ ପିଇ ହୋଇଯାଏ ଶିବ
।
ଜଗତମଙ୍ଗଳ କାମନା ସେ କରେ ,
ଧ୍ରୁବ ତାରା ସମ ଶୋଭେ
ଆକାଶରେ।
ନଦୀଧାରା ସମ ସଭିଙ୍କୁ ଛୁଇଁ
ଛୁଇଁ ,
ସବୁରି ଦୁଃଖ ସିଏ ନିଏ
ବୋହି ବୋହି ।
ଜହ୍ନମାମୁଁ ହୁଏ ସବୁରି ଘରେ ସିଏ,
ବିନା ଶରୀରେ ବି ରାଜାସନ
ପାଏ।
ଜିଇଁବା ଜୀବନ ଚାଲ ସୁକରମ
ବଳେ ,
ବଞ୍ଚି ରହିବା ଭବେ ଯଦି କାଳେ
କାଳେ ।
ସାଗରଠୁ ବଳି ଆମେ ହୋଇବା
ଗଭୀର ,
ଆକାଶଠୁ ବଳି ହୋଇଯିବା ସ୍ଥିର ।
ଅନିତ୍ୟ ଶରୀରେ କିଆଁ କରୁଛ
ପୀରତି ,
ଦେଉଛ କିଆଁ ତା’ରେ ଏତେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ।
ଭୀଷ୍ମଶପଥି ହୁଅ ବଚନ ପାଳନେ,
ତେବେ ହିଁ ବୁଝିବ ଜୀବନର
ମାନେ ।
ସ୍ଵାଭିମାନବଳେ ଜିତ ଏ ଜଗତ,
ଅଭିମାନି ସଦା ହୁଏ ପରାହତ ।
ମନ୍ଦିରସମ ଦେଖ ଏ ଶରୀର,
ମନ୍ଦିରେ କିଆଁ ଯାଅ ବାର ବାର ।
କାମାକ୍ଷୀ
ପ୍ରସାଦ ଦାଶ
Comments
Post a Comment