ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାପ୍ତି ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠାର ଦୁଇଟି ଅଧ୍ୟାୟ । ସେମାନେ ଯେମିତି ପରସ୍ପର ଛନ୍ଦାଛନ୍ଦି । ତଥାପି ବେଳେବେଳେ ପ୍ରାପ୍ତି
ବାଟବଣା ହୁଏ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ପ୍ରତାରିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ
ପାଇଁ । ପ୍ରତୀକ୍ଷା ତ ପ୍ରମତ୍ତ ଜୀବନର ଏକ ପ୍ରଗଳଭତା । ନା ତା’ର ଆରମ୍ଭ ଅଛି ନା ଅଛି ଶେଷ । ସେ ଯେମିତି ଏଠି
ଅସୀମତାର ପ୍ରତୀକଟିଏ । ମାନବ ଜୀବନର ସେ ତ ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ । ସେ ଜୀବନ ପୂର୍ବରୁ ବି ଥିଲା
ଏବଂ ଜୀବନ ପରେ ବି ରହିଥିବ; କାରଣ ଏ ଜୀବନ ପରେ ବି ପ୍ରତ୍ୟେକ
ପ୍ରାଣୀର କାମନା ଥାଏ ଆସନ୍ତା ଜୀବନରେ ଜିଇଁବା ପାଇଁ ,ନଚେତ କାମନା
ବିନା ତ ଏଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ବୁଦ୍ଧ ପାଲଟିଯା’ନ୍ତେ । କିନ୍ତୁ
ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅନ୍ତ କାହିଁ? ତେଣୁ ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ସବୁବେଳେ ଯନ୍ତ୍ରଣା
ଜର୍ଜରିତ । ସେ’ କାହ୍ନା ପାଇଁ ଯମୁନା କୂଳରେ ରାଧାର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ହେଉ
ଅବା ନଦୀକୂଳରେ ମାତା ଯଶୋଦାଙ୍କର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ହେଉ ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷା ସଞ୍ଚରଣର ଅନ୍ୟନାମ । ପ୍ରବାହର
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧାରାଟିଏ ସିଏ । କେତେବେଳେ ସଞ୍ଜ ତାରାଟିଏ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହୁଏ ତ ଅନ୍ୟ କେତେବେଳେ
ପୁନେଇ ଜହ୍ନର ରୂପ ନିଏ । କିନ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତିର ରୂପ ନିଏ ନାହିଁ କାରଣ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ
ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ସମାପ୍ତି ହୋଇଯିବ- ଆଉ ପ୍ରାପ୍ତିର ସମାପ୍ତି ହୋଇଗଲେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ବି ଅନ୍ତ
ହୋଇଯିବ । ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଅନ୍ତ ହେଲେ ପ୍ରବାହ ଥମିଯିବ, ପୃଥିବୀର ଗତି ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ, ମାନବ ସମାଜ ଓ ଜୀବ- ଜଗତ ଜଡ଼
ପାଲଟି ଯିବ ଏବଂ ଶେଷରେ ସବୁତକ ହିସାବନିକାଶ ଭୁଲ ପ୍ରମାଣିତ ହେବ । ତେଣୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାକୁ ଆପଣେଇ
ନେଲେ କ୍ଷତି କ’ଣ? ସେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରାପ୍ତି ଓ
ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଥିରେ ନ ଆଣିଲେ ବି ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି ।
ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଏବେ ବୁଝି ସାରିଲାଣି ଯେ , ତା’ ବିନା ସୃଷ୍ଟି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେବା ଆଦୌ ସମ୍ଭବ ନୁହଁ ।
ତେଣୁ ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରଗତି ଓ ପ୍ରବାହର ଧ୍ଵଜା ଧାରଣ କରି ନିର୍ଭୀକତାର ସହ
ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଏବେ ବନ୍ଦାପନାର ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳି ନେଇ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଗତିଶୀଳ । ତେବେ, ସତରେ କ’ଣ ସେ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଛୁଇଁ ପାରିବ ....?
Comments
Post a Comment