ବିବାହ ବେଦିରେ ହୋମାଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ନାରୀଟିଏ ଯେତେବେଳେ ସମାଜ ଆଖିରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାର କଜ୍ଵଳଗାରକୁ ପୋଛି ଦେବାର ଭୀଷ୍ମ ଶପଥ ନେଇ ଏକ ଅଜଣା- ଅଶୁଣା ପରିବାରର ଦୁଆରବନ୍ଧରେ ବାମ ପାଦ ରଖି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେତେବେଳେ ତା’ ସ୍ଵପ୍ନର ପରିଧି ମଧ୍ୟରେ ଅଜସ୍ର ସମ୍ଭାବନା ତାକୁ ହାତ ଠାରି ଡାକେ । ତେବେ, ସେ ସମ୍ଭାବନା ସମୂହକୁ ସାଉଁଣ୍ଟି ନେବା ଆଗରୁ ହଠାତ କ’ଣ ହୁଏ କେଜାଣି, ସମସ୍ୟାର ବୁଢିଆଣୀ ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଛନ୍ଦି ହୋଇପଡ଼େ ଏବଂ ବିଚାର ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ । ସେ ପ୍ରତିଟି ପ୍ରାଣକୁ ଛୁଇଁ ନଦୀ ଭଳି ବହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ ସତ; କିନ୍ତୁ ସାମାଜିକ ବିଧି ବିଧାନର ଅର୍ଗଳି ମଧ୍ୟରେ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିମୁଢ ହୋଇଯାଏ । ତଥାକଥିତ ପାରମ୍ପରିକ ସାମାଜିକ ନିୟମାବଳୀ ତା’ ସମ୍ଭାବନା ଉଦ୍ୟାନରେ ଅଦିନିଆ ଝଡ଼ର ଆହବକୁ ଆହ୍ଵାନ କରି ଆଣେ । ସେ ସମାଧାନର ପନ୍ଥାକୁ ସନ୍ଧାନ କରିବା ଆଗରୁ ତା’ ଅନୁସନ୍ଧିଚ୍ଛୁ ମନ ମରିଯାଏ ।
ବିବାହ ବେଦିରେ ସେ ନେଇଥିବା ଶପଥ ତାକୁ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କରେ । ତା’ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ
ଝରେ ଶୈରେନ୍ଧ୍ରୀ ଅଶ୍ରୁ ଭଳି । ତା’ ଭିତରେ ନୀରବ ବିଦ୍ରୋହ ଝଙ୍କାର
ତୋଳେ । ହେଲେ, ସେ ବିଦ୍ରୋହର ସ୍ଵର ତା’
ହୃଦୟର ବନ୍ଧକୁ ଡେଇଁ ଆସି ପାରେନା । ସେ ହଠାତ ନିଜ ଭିତରେ ଏକ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରବାହକୁ
ଆବିଷ୍କାର କରେ । ତା’ର ମନେପଡ଼େ ସେ ତ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ପ୍ରତିରୂପ । ତା’ ଭିତରେ ଜାଗୃତି ଆସେ । ଜାଗୃତିର ଦୀପଟିଏ ଜାଳି ସେ ନିଜକୁ ଆଲୋକିତ କରେ । ତା’ ଭିତରର ପୌରୁଷତ୍ଵ ବଞ୍ଚି ଉଠେ । ତା’ ମୁହଁ ସାରା ଛାଇ ହୋଇ
ଯାଇଥିବା ବିଷାଦର ବ୍ରଣ ସବୁ ଆପେ ଆପେ ଲିଭିଯାଏ । ତା’ ଭିତରର
ସ୍ଵାଭିମାନ ତାକୁ ଯେମିତି କହେ-
“ସ୍ଵାଭିମାନୀ ସିନା
ସୃଷ୍ଟି କରି ପାରେ
ନିଜେ ନିଜ ପରିଚୟ,
ବିଜୟର
ଟୀକା ପିନ୍ଧି ସେ ପାରେ
କାହାଠେ ନଥାଏ ଭୟ । ”
ତେବେ, ସେ’ ନାରୀ ଚରିତ୍ର ଭଳି
ଆସନ୍ତୁ ନା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସ୍ଵାଭିମାନର ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଜ ନିଜକୁ
ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ କରି ନିଜ ଭିତରେ ଜାଗୃତି ଆଣିବା ।
Comments
Post a Comment