ସଦ୍-ଭାବନା ମଣିଷ ମନର ଏକ
ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତନ । ଏହା
ମଣିଷର ବିଚାର ଧାରା ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥାଏ । ମଣିଷର ବିଚାରଧାରା ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଓ ସୁସଂଯତ ହୋଇପାରିଲେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ
ସଂସ୍କାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୁଏ । ସଂସ୍କାରିତ ମଣିଷର ମନ-ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ସମୁନ୍ନତ
ସଂସ୍କୃତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । ସମୁନ୍ନତ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଆପଣେଇ ନେଇଥିବା ଶୃଙ୍ଖଳିତ ବିଚାରଧାରାର
ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଚରଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ । ଆଚରଣର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଫଳରେ ମଣିଷର ସ୍ଵଭାବ ବଦଳେ
ଏବଂ ସେ ଆତ୍ମାନୁଶୀଳନର ସିଡ଼ି ଚଢି ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ ଏବଂ ପରିଶେଷରେ
ଆତ୍ମାନୁଶୀଳନର ମହାବେଦୀ ଉପରେ ଏ ବିଶ୍ଵ ସମୁଦାୟ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରିଥାଏ । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ
ମାନବର ଗତି ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵମୁଖୀ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସାତ୍ତ୍ଵିକ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ । ତେଣୁ ତ ଗୀତାରେ
କୁହାଯାଇଛି-
“ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି
ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥା ,
ମଧ୍ୟେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ରାଜସାଃ ।
ଜଘନ୍ୟଗୁଣବୃତ୍ତିସ୍ଥା,
ଅଧୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତାମସାଃ ”।
ସଦ୍- ଭାବନା ମାନବକୁ ସଂଶୟ ମୁକ୍ତ କରିଥାଏ କାରଣ ସଂଶୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ମନ ସର୍ବଦା ଅସନ୍ତୁଳିତ
ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସର୍ବଦା ଦୂରେଇ ରହିଥାଏ । ଫଳତଃ ତା’ମଧ୍ୟରୁ ସୁବିଚାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ । ତା’ ପରିବେଶ ଦୂଷିତ ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେ, ଯେଉଁ
ମଣିଷ ଏକ କୁପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦଭାବନାରହିତ ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଶପଥ
ନେବା ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ବିଶ୍ଵ ନିର୍ମାଣ କରିବାପାଇଁ । ତେବେ, ଏହି
ନିର୍ମାଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ମହାରଥୀମାନେ ସକାରାତ୍ମକ ଚିନ୍ତନକୁ ପ୍ରସାରଣ କରିବା ପାଇଁ ସମଷ୍ଟିଗତ
ଭାବେ ଉଦ୍ୟମ ଜାରି ରଖିବା । ଆମର ଏ ଉଦ୍ୟମ ନିରନ୍ତର ଜାରି ନରହିଲେ ବିଶ୍ଵର ନିର୍ମାଣ
ପ୍ରକ୍ରିୟା ଥମିଯିବ । ଆମର ଏ ପ୍ରକ୍ରିୟା ପ୍ରତିଟି ପ୍ରାଣକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରୁ ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ଵସମୁଦାୟ
ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, ଯାହାକି କ୍ରୋଧ, ମୋହ ଓ ମାୟା
ଭଳି ଦୁର୍ଗୁଣକୁ ସମାଧିସ୍ଥ ଦେବ । କାରଣ କ୍ରୋଧ ମଣିଷର ବିଚାରଧାରାକୁ ବିନଷ୍ଟ କରିଥାଏ ଓ ମଣିଷ
ବୁଦ୍ଧିଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ନକରାତ୍ମକ ଚିନ୍ତନକୁ ଆପଣେଇ ନେଇ ବିଶ୍ଵ ପାଇଁ ଧୂମକେତୁ ସାଜିଯାଏ । ତା’ଭିତରେ ଥିବା ରାକ୍ଷସ ପ୍ରକୃତି ଆତ୍ମ ପ୍ରକାଶ କରେ । ତେଣୁ ତ ଗୀତାରେ କୁହାଯାଇଛି-
“ କ୍ରୋଧାତ୍ ଭବତି
ସମ୍ମୋହଃ,
ସମ୍ମୋହାତ୍ ସ୍ମୃତିବିଭ୍ରମଃ ।
ସ୍ମୃତିଭ୍ରଂସାତ୍
ବୁଦ୍ଧିନାଶୋ ,
ବୁଦ୍ଧିନାଶାତ୍ ପ୍ରଣଶ୍ୟତି”
।।
ତାହେଲେ ଆସନ୍ତୁ, ଏକ ନୂତନ ବିଶ୍ଵ ସର୍ଜ୍ଜନା ପାଇଁ ସଦଭାବନାକୁ
ବିତରଣ କରିବା ଦେୟମୁକ୍ତ ଭାବେ କାରଣ ଆମେ ପରା ଏ ବିଶ୍ଵର ଆଲୋକ ସନ୍ଧାନୀ ! ତେଣୁ ତ ମୋ
ଲେଖନୀରୁ ଝରି ଆସେ-
“ଆଲୋକ ସନ୍ଧାନୀ
ଆମେ ଆଲୁଅ ବିତରିବା,
ବିତରଣ
ମନ୍ତ୍ରରେ ଝଙ୍କୃତ ହେବା ।
ସଦ୍-ଭାବନାରେ ପ୍ରତିପ୍ରାଣ ମୋହିନେବା,
ଅମୃତ ବରଷାରେ ସଦା ଭିଜୁଥିବା ।
Comments
Post a Comment